کنج امنی دارم،‌
که در آن نام تورا،
با شعف بنشانم،
روی یک دفتر کاهی ی عبوس . . .
قلمی رنگ صداقت دارم
که تو را می جوید
روی اعجاز تلاقی ی دل و کاغذ و اشک . . .
من نگاهی دارم

که ز پهنای زمان می گذرد
و تو را می بیند
که مرا می سپری،‌
دست دلتنگیها . . .
به تو ایمان دارم . . .
عشق من از سر خودخواهی نیست
عشقم از حس زمینی ی نیاز،
از هوای هوس آنی ی کور
از گره های به هم بسته ی وامانده رهاست
من تو را سمت صمیمی ی سکوت
من تو را در دل شبهای عبادت زده ی بی پایان
من تو را بر تن عریان کویری تب دار
من تو را در سحر تشنه ی فقر
پشت یک مقبره ی کهنه ی دور
سر یک سفره پر از نان و پنیر
توی چشمان یتیمی تنها یــــــافته ام
به تو ایمان دارم
عشق من از سر خودخواهی نیست . . . .